By uciec od codzienności

Poduszkowe inspiracje

2012-03-03T23:23:00.000+01:00

Po kilkusetnym i tuż przed kilkaset drugim zdjęciem ładnej rzeczy z internetu, trafiłam na poduszkę. Może całkiem zwyczajną, jednak z wyjątkowo inspirującym napisem: "Kiedy był ostatni raz kiedy zrobiłeś coś po raz pierwszy?" Ponieważ znowu wrócił mi wyjątkowo irytujący ból ramienia, który nie pozwala spać, miałam dużo czasu na gdybanie również i o tym. Wymieniłam kilka rzeczy i nie byłam w sumie zadowolona z częstotliwości nowych doznań w moim życiu. Zaczęłam wymyślać miejsca, szukać smaków i pomysłów. Chcę więcej. I częściej.

A Wy kiedy po raz ostatni zrobiliście coś nowego?

---

Skorpionowa sobota.

To zdjęcie zrobiła mi Sara (uśmiech jest mieszanką radości i obawy o upadek aparatu ;-) ).

Małe-wielkie mądre oczy.

Herbatka u cioci.

Najstarsza z naszej trójcy skorpionowej, mama.

I ulubiony shake u drugiej cioci w Turitali :)

Przedwiośnie

2012-02-25T16:08:00.001+01:00

Stałam dziś pół godziny w oknie na poddaszu i mieszałam wiatr ze słońcem na twarzy. Patrzyłam na półnagie góry, które zrzucają śnieżne kożuchy i nie myślałam, nie analizowałam, byłam. Wiem, że wróci jeszcze chłód, że spadnie zagubiony śnieg, ale czuję i słyszę już wiosnę.

21.02.2012r.

25.02.2012r.

The sky above us shoots to kill

2012-02-22T23:42:00.000+01:00

Dlaczego uciekam od codzienności? Bo obdziera mnie z niepoważnych przekonań. Bo wciska się do moich butów i ściąga ku ziemi. Odbiera mi symbolikę rzeczy zwyczajnych. Zapominam o magii północy, o tym, że o tej godzinie kocha się najbardziej. Właśnie o tej porze nasza intuicja wskazuje tego, kogo wybrało serce, do niego tuli nasze myśli. Codzienność jest o tyle niebezpieczna, że skrada się powoli i niszczy w ciszy, tak żebyśmy nie zauważyli, żeby nowe stało się naturalne. Trzeba pamiętać, trzeba dostrzec brak i się wkurzyć, zreanimować nasze wyimaginowane historie. Wtedy nie tylko one zaczną znów oddychać.

Kiedyś, dawno temu, zdjęcia mi nie wystarczały. Budowałam więc swoje światy. Ten opowiada o północy.

Listy do poduszki

2012-02-21T00:03:00.003+01:00

Nad biurkiem rozlewa się rosnące podniecenie na myśl o wielkich zmianach i planach na najbliższą przyszłość. Postanowienia dnia następnego. Dochodzi północ, a ja pochłaniam kolejne strony "Sztuki prostoty" i czuję narastającą moc do działania. Jak co wieczór. Zasypiam z odważnymi myślami i pięknymi zdaniami. Piszę listy, których nigdy nie wyślę, układam postanowienia które stłumi noc i dobije senność poranka. Dziś też mam wielkie plany na kolejny dzień mojego życia. Plany, które jutro wydadzą się nazbyt patetyczne. Z sarkastycznym uśmiechem zadrwię z samej siebie i głębokiej wiary w obietnicę poprawy. Nastawię budzik i zignoruję go serią drzemek. A może będzie inaczej? Może wstanę od razu, włączę muzykę, która powoli obudzi moje zmysły, zaparzę zieloną herbatę i faktycznie coś zmienię? Posegreguję, posprzątam? Spróbuję. A tymczasem idę nasycić moją poduszkę kolejną porcją nocnych zwierzeń.

Piękna zima

2012-02-18T16:16:00.001+01:00

Tam, wysoko, zima jest czysta dłużej niż przez ułamek miejskiego poranka po obfitej nocy. Nie sięgają jej bluźnierstwa kierowców spieszących się do pracy i brud cywilizacji. Słońce spokojnie wschodzi, nie musząc się wciskać między wieżowce. Człowiek też przestaje się spieszyć. Docenia, oddycha i niemo komplementuje. Piękna zima, piękna cisza.

Analogowe zdjęcia autostwa Jimmiego (rejony Śnieżki)

---

Wprawdzie wrzucałam już na facebooka zdjęcie porównujące stan moich włosów po tym, jak zdecydowałam się poświęcić im nieco więcej uwagi, jednak faktycznie były to dwa różne oświetlenia, więc dzisiaj zrobiłam zdjęcie raz jeszcze. Poprawa kondycji włosów zajmie mi oczywiście znacznie dłużej, ale i tak jestem bardzo zadowolona z ich obecnego skrętu, miękkości i sypkości.

Co zrobiłam? Przede wszystkim dużo czytałam (bardzo dziękuję Iga za linki). Polecam Wam zagłębienie się w wizażowe forum dla zakręconych, gdzie znajdziecie dużo przydatnych informacji dotyczących włosów, produktów i pielęgnacji. Po początkowym przytłoczeniu ogromem nowej wiedzy, zaczęłam sobie wszystko powoli układać i wybrałam plan minimum dla siebie. Obecnie wygląda on tak:

- mycie szamponem Alterra (nie jestem jednak z niego do końca zadowolona, bo słabo się pieni, przez co muszę go dość dużo zużywać)
- odżywka do spłukiwania Joanna z jebwabiem lub Garnier Avocado & Karite (ta druga chyba mi bardziej odpowiada)
- co drugie mycie maska Biovax Intensywnie regenerująca maseczka do włosów słabych, trzymam ją pod załączonym do opakowania czepkiem i turbanem z ręcznika przez ok. 30min po czym spłukuję wodą.
- na koniec stosuję tzw. plunking, czyli metodę na podkreślenie naturalnego skrętu włosa (co to jest)
- w planach mam jeszcze olejowanie, które podobno czyni cuda.

Efekt przed i po ok. 2tyg widzicie na zdjęciu. Moim zdaniem warto spróbować :)

Malarka

2012-02-13T13:09:00.000+01:00

Dorastanie to ciągłe rozstania. Z marzeniami, ludźmi, beztroską. Nie będę pisała, że tak nie jest. Owszem, daje dużo swobody, możliwości podejmowania własnych decyzji, samodzielności. I co z tego. Nagle nuda staje się najbardziej pożądanym towarem, a odpowiedzialność przekleństwem. Zaciągamy dług w duszy i materii. Idziemy na kompromisy, za chleb rozdajemy po kawałku nasze sny. Drażni nas rzeczywistość, brzydzą politycy, przeraża przemoc i bieda. Nie ma sprawiedliwości. Klniemy, krzyczymy, trzaskamy drzwiami. Wymarzony dom staje się schronem, który ma nas odgraniczyć od całego zła tego czarno-białego świata.

I teraz najtrudniejsze. Wziąć paletę w swoje pokaleczone codziennością dłonie i zacząć dodawać kolory. Schron przemienić w dom, zaufać. Wyłączyć telewizor, wyjść na spacer. Do lasu i do ludzi. Z wiarą i sercem. Nauczyć się kochać bardziej. Doceniać i chwalić. Nie bać się odważnych decyzji, wybrać pracę i rozwój zamiast lenistwa. Znów uwierzyć w marzenia.

Dziś siedzę w swoim schronie i piszę te słowa z nadzieją, że trafią do mnie jak najszybciej. Bo są realne, tylko cholernie nieżyciowe.

---

W weekend było lepiej.

Testy nowej zabawki.

Moja pierwsza wizyta na lodowisku. Jak się okazało, niewiele różni się to od jazdy na rolkach, więc radziłam sobie całkiem nieźle.

Wieczór u Madzi, Sajmona i małego Leona.

Pyszności szpinakowo-makaronowe.

A na deser muffinki z kremem czekoladowym. Tego wieczoru zdecydowanie zjadłam więcej niż mój brzuch mógł pomieścić, ale co poradzić, po prostu nie dało się oprzeć.

Czas kąpieli.

Lubię to zdjęcie, mam wrażenie, że uwiecznia zaufanie.

A gdy Leo poszedł spać...

To był naprawdę świetny wieczór, dziękuję.

Przełom soboty i niedzieli był wyjątkowo dziwnym i smutnym czasem. Po krótkiej nocy obudziłam się z potłuczoną głową i połamanymi myślami. Potrzebowałam dużej dawki dziecięcej nieświadomości, braku myślenia, zamrożenia wniosków i czystej radości.

Poszłam z mamą i siostrą na sanki.

Tropiłyśmy też potwory.

Pomogło. Ona zawsze sprawi, że się uśmiechnę.

Dziennik snów

2012-02-09T15:19:00.000+01:00

Pamiętam swoje sny niemal codziennie. Przejrzyście i obrazowo. Zazwyczaj są złe. Uodporniłam się i w dużej mierze oswoiłam ze strachem. Czasem dotykają mocniej i zostawiają ślad na resztę dnia. Są jednak zrozumiałe, łatwo je przedstawić drugiej osobie. Takie oczywiste tragedie. Zdarzają się jednak i takie które są intymne, podszyte kilkoma warstwami niezrozumiałych zachowań i historii. Sięgają głęboko, za głęboko. Gdy ostatnio chciałam wyrzucić z siebie sen, który sprawił, że niemal dusiłam się z płaczu, nie potrafiłam znaleźć słów, żeby moja reakcja nie wydała się absurdalna w stosunku do banalnej wręcz opowieści. Usta pozostały zamknięte, oczy wilgotne i puste. Zrozumiałam, że pewne rzeczy powinny zostać w łzach i pod skórą, bo wyrwane z naszej duszy są jak zdania wyrwane z kontekstu. Wiem jednak, że takie sny są potrzebne. Czasem potrzeba drastycznych metod, by spojrzeć ponad to, do czego przywykliśmy i nauczyć się o sobie czegoś nowego. Poznać kolejny słaby punkt i świadomie zamurować go przed resztą świata.

W mojej głowie mam kolorowe wróżki ze skłonnością do przesładzania i nadmiernego romantyzmu, ale i demony, które trzymają w ryzach, chronią i przestrzegają. Uśmiech miesza się ze smutnymi oczami. Dzień balansuje z nocą. Codzienność jest obecnie jednak słodsza i z równie słodkim akcentem chciałabym Was dzisiaj zostawić.

Ciasteczkowy upominek dla Jimmiego z okazji jego imienin.

Z miłości do Fryderyki

2012-02-05T20:03:00.000+01:00

Stoję pomiędzy pustymi ścianami, wpatruję się w przykryty śnieżną kołdrą mały staw przede mną i myślę: To będzie mój dom, przy tym oknie będę jadła śniadania, tu, między poduszkami, będę czytać książki. Ostatnio próbowałam zliczyć swoje przeprowadzki. Zaczynając od pierwszego wyjazdu na studia, ta będzie siedemnasta. Po raz pierwszy na swoim. Chyba jeszcze tak do końca do mnie to nie dociera, tylko czasem uderza we mnie fala euforii na myśl, że w końcu będziemy mogli oglądać razem filmy siedząc na kanapie, a nie na krzesłach od biurek.

Początkowo zapowiadało się na weekend w domu, na szczęście nie zawsze wszystko dzieje się według planu. W sobotę wybraliśmy się na najlepszą pizzę i inne smakołyki do Turitali u Cieplicach.

Ciocia szefowa.

Szefowa junior, moja śliczna kuzynka Kaja.

Płynne niebo w gębie.

Jimmy wybrał frappe, a ja mojego ukochanego shake'a truskawkowego.

Test jakości :)

Trafiliśmy na debiut nowej pozycji w menu - naleśników z serem. Oczywiście mimo najedzenia pizzą musiałam wszamać i premierowy okaz. Te i dużo innych pyszności zjecie w Turitali na ul. Cieplickiej 83 (koło Lidla i os. Orle w Cieplicach).

---

Niedziela.

"Moje miejsce na ziemi", tak mówiła o Bukowcu Hrabina Fryderyka von Reden. To po jej dawnych włościach lubię spacerować najbardziej. Były one darem od Hrabiego - jej męża i przyjaciela.

"Nie prowadzili korespondencji, bo po prostu cały czas byli razem - mówi historyk sztuki. - Darzyli się niebywałą atencją, podczas spacerów w ukochanym parku tak ją prowadził, żeby miała najpiękniejszy widok."

Podobno byli wyjątkową parą i mimo dużej różnicy wieku, piękną mieli miłość. Jeśli chcecie dowiedzieć się o nich czegoś więcej, polecam ten artykuł.

To miejsce nazywam domkiem druidów. Wyobrażam sobie jak spotykali się tu panowie w długich szatach i siadali na kamiennym kręgu dyskutując o przepisach na magiczne wywary. W rzeczywistości są to ruiny opactwa na górze Mrowiec, gdzie znajduje się krypta ze wspomnianymi wcześniej Hrabią i Hrabiną von Reden.

Mimo że w tych okolicach byliśmy nie raz, dziś po raz pierwszy zdecydowaliśmy się odnaleźć drogę na wieżę widokową, która o każdej innej porze roku była niemal niezauważalna zza drzew.

Śnieżne piegi :)

Lubię jak czas się zatrzymuje.

Fryderyka miała kilkadziesiąt stawów, ja mam swój-nie mój, malutki za oknem i czuję, że mam wszystko. No może tylko jeszcze kafelków, paneli i kilku sprzętów mi brak :)

Wehikuł Czasu

2012-02-02T15:12:00.000+01:00

Stopniowo przepoczwarzający się blog zmierza w końcu do kolejnej większej zmiany. Miałam dwa wyjścia, albo wrzucać posty raz na miesiąc ze zdjęciami, na których jestem albo dzielić się z Wami częściej tym co mnie otacza. W sumie było tak już od dłuższego czasu, tylko nie w postaci zdjęć, a samych słów. Brakuje mi tego przebywania tutaj, brakuje mi wirtualnej interakcji z ludźmi, którzy odczuwają podobnie i czerpią z tego miejsca. Więc będę częściej, ale nieco inaczej.

W dużej mierze wpłynęły na mnie te blogi (mary, annette, weliveyoung), które pochłonęły mnie na kilka godzin odrywając od wszelkiego "powinnam" i "muszę". Zrobiłam sobie wycieczkę po wspomnieniach przeglądając foldery ze zdjęciami, które wykonałam na przestrzeni ostatnich lat, szczególnie tych przed 2010r., ponieważ od tego roku fotografowałam coraz mniej...

Spotkałam na swojej drodze wiele pięknych kobiet i ciekawych historii. Wybrałam po jednym zdjęciu z kilku sesji (nie wszystkich, ponieważ jestem bałaganiarą i wielu zdjęć po prostu już nie mam) i w ten sposób przedstawię Wam ułamek mojej fotograficznej historii z ogromną nadzieją, że rok 2012 przyniesie mi powrót do portretowania, bo kocham to nad życie i tęsknię, okropnie tęsknię.

Kate 04/2009

Marta 05/2009

Paulina 05/2009

Maria 05/2009

Kasia 06/2009

Gabrysia 07/2009

Ola 09/2009

Irma 11/2009

Jola 03/2010

Aga 03/2010

Ania 03/2010

Sylwia 05/2010

Alex 05/2010

Paulina 05/2010

Tola 08/2010

Marta 08/2010

Asia 09/2010

Ola 05/2011

Ania/Villk 06/2011

Dominika 08/2011

Czekam na wiosnę.

Solitude is a Bliss

2012-01-26T17:00:00.002+01:00

Największą, choć nie najlepszą, inspiracją jest smutek. To on motywował mnie do zapisywania dziesiątek stron dziennie wirtualnego pamiętnika w czasach nastoletnich, to on układał pseudo-wiersze i tworzył przerażająco najlepsze grafiki w moim życiu. Najtrudniej było zacząć doszukiwać się tego, co dobre, przestać żyć w świecie, w którym nikt nie rozumie.

Przełom nastąpił około 3lat temu. Od tamtego czasu mogę niemal codziennie powiedzieć sobie do lustra, że jestem szczęśliwa. Nawet, gdy płaczę, nawet gdy buzuje we mnie bliżej nieokreślona furia, którą inni nazywają zimową depresją. Trzymała się mnie uparcie przez dłuższy czas, aż w końcu zawrzała do tego stopnia, że niemal znielubiłam siebie. Denerwowało mnie moje odbicie, mój brak działania, moja zła inspiracja. Jednak to właśnie ta złość okazała się zbawienna. Posiniaczone pięści, które codziennie waliły w mur marazmu, w końcu przebiły się na drugą stronę. Znów mogę oddychać.

Rise

2012-01-04T00:04:00.000+01:00

Pierwszy dzień nowego roku, godzina dziwnie wczesna. Wyruszyłam na poszukiwanie pożywienia. Miasto przetarte śladami hucznej i mniej kulturalnej zabawy oddycha powoli, wietrzy ulice. To była jedna z tych nielicznych chwil, gdy otaczające betonowe ściany dawały trochę więcej przestrzeni, odbijały słońce, a nie chłód. Może to świadomość kolejnego początku. Przez najbliższe kilka miesięcy poranki będą lepsze, cieplejsze, przestrzenne, z widokiem na ośnieżone góry. Ze słońcem wpadającym przez okno w dachu. Ze szczekającym psem i przekomarzającymi się kotami. Wprawdzie znów żyję na kartonach, ale jakby spokojniej, w końcu ze świadomością, że swój kąt jest niemal na wyciągnięcie ręki. Potrzeba tylko cierpliwości, wiary i spokoju. Tego i Wam i sobie życzę.

I miłości, tęsknoty i szczęśliwych powrotów.

pics by Jimmy

shoes: Vintage
skirt: New Yorker
tee: MerryMeet.Me
jacket: Pull&Bear

Moon Child

2011-12-16T00:11:00.000+01:00

Wyrwana ze snu przez telefon. Jak zwykle nie pamiętam ponad połowy z treści rozmowy, ale i tak nie opłaca się już zasypiać. Owinięta w gruby sweter drepczę do salonu - obecnie zwanego graciarnią - i nierozbudzonymi dłońmi nastawiam niecelnie igłę na czarnej płycie. Eddie Vedder powoli ożywia moje zmysły wołając spomiędzy kręgów prezentu urodzinowego.
Już wczoraj wiedziałam o czym chcę napisać, wiedziałam o tym już od miesiąca, gdy jedna z czytelniczek mojego drugiego bloga zadała mi jedno z ciekawszych pytań jakie ostatnio ktoś do mnie skierował. Podsumowując ostatnie posty opiewające księżyc, spytała:

„Jeżeli Mały Książę uważał, że kiedy jest się smutnym, to lubi się patrzeć na zachody słońca… a później opierając się na tej teorii sama zrozumiałam, że kiedy jest się szczęśliwym to lubi się patrzeć w gwiazdy… To jacy są ludzie, którzy lubią patrzeć na księżyc?"

Zaczęłam się poważnie, a może raczej wnikliwie dopatrywać jakiejś przodującej cechy, która mogłaby określić tych ludzi, mnie. Uwielbiam malinowo-lawendowe niebo po zachodzie słońca, tak samo łączę spojrzeniem gwiazdy. Jednak najbardziej tęsknię za księżycem. Czuję głód i pustkę, gdy nie woła mnie z ciemnego nieba. Uzależniłam się od niego, mimo że nie może mi więcej dać, niż to, że jest i patrzy na mnie. Stoję i milczę z uśmiechem na ustach. On wszystko wie. Taka niewymagająca współzależność. I nie wiem nadal, kim są ludzie, którzy zgubili się gdzieś pomiędzy lawendowym niebem a gwiazdami. Wiem tylko, że czekają na kolejny księżyc w pełni.

pics by Jimmy

top: Don't Go (ciekawe pomysły, szczytny cel)
shoes: McArthur (dziękuję za najwygodniejsze buty w mojej szafie :))
pants: H&M

Find The Way

2011-11-05T20:10:00.000+01:00

Rozprostowane palce u dłoni, chwila mamrotania pod nosem i pada wynik: pięć. Sara codziennie odlicza dni do swoich urodzin, które przy okazji są i moimi. Dwa skorpiony z charakterem, który lekki nie jest. Zastanawiam się, czy dorastanie da jej tak samo popalić. Czy przepłacze dziesiątki nocy, czy pogubi się w swoich emocjach. Czy będzie się chować w próżni, gubić priorytety. Czy będzie tańczyć na krawędzi, czy będzie się bała swoich myśli. Czy opanuje uczucia, czy będzie umiała uszanować uczucia innych. Czasem się martwię, a z drugiej strony mam nadzieję, że przebrnie przez to zgubne wysypisko autoanaliz. Że będzie po tym mądrzejsza, szczęśliwa. A przede wszystkim, odnajdzie po latach to, co ma w oczach teraz. Ja przetarłam szlak, ona też odnajdzie drogę.

pics by Sara & Mom

pants&shoes: Mango
sweater: Vintage

Leśny ogród

2011-10-31T19:24:00.000+01:00

Leśny ogród ciężko oddycha pod płaszczem liściastych owoców. Szuram stopami prowokując szeleszczący szept jesieni. Wyczuwam zmęczenie, ale i spokój. Ukończyła swoje malarskie arcydzieło, które odbiera mowę. Skąpana w słońcu i niemej kontemplacji, przyglądam się jak spełniona znika pod złotą kołdrą. Żegnam ją malinowym uśmiechem, gdy chłodny wiatr łaskocze twarz kosmykami. To zima wesoło woła z daleka. No tak, ona też stęskniła się za górami.

pics by Jimmy

coat: Wallis /SH
shoes: Reserved
sweater: Top Secret
blouse as a skirt: Vila /SH
necklace: MerryMeet.Me

Good Times Gone Bad

2011-09-30T16:26:00.001+02:00

Mamy wehikuł czasu, wygrywa nam podróże do lat 70. Idealnie nieidealny dźwięk czasem się zatnie, czasem zaskwierczy. Kurz, niczym paprochy z kliszy, poprzyklejał się do nut tworząc nową jakość dźwięku. Patrzę na leniwie toczący się winyl i czas płynie wolniej. Więcej czasu na czytanie, więcej na bycie ze sobą. Więcej czasu na analogowe życie.

pics: Mum

dress: New Look /SH

boots: Buffalo

hat: Wit Leather

watch: Swatch

The Wolf

2011-09-21T20:27:00.000+02:00

Wracałam z ostatniego zlecenia, gdy z rozpaczą stwierdziłam, że skończyła mi się kolejna część Wiedźmińskiej sagi. Nieskupione myśli zaczęły hasać po głowie i wieszać się na dziwnych tematach. Na przykład, zaczęłam zastanawiać się nad tym, jak wiele zależy od tego, na co chcemy patrzeć. Bawiłam się zautomatyzowaną głębią ostrości w swoich oczach i albo podziwiałam piękny wschód słońca, albo widziałam odpychający brud na szybie. Filtrowanie. Patrzenie trochę dalej. Od kilku lat staram się stosować to na co dzień. Przebijać pochmurną aurę sprzedawczyni uprzejmym życzeniem miłego dnia, uśmiechać się do obcego człowieka. Czasem patrzę dokładniej, dostrzegam zapomniane przez codzienność zjawiska. Czasem bluruję przeszkody i staram się dostrzec nagrodę, która za nimi czeka. Nie zawsze, czasem klnę jak szewc i piorunuję oczami. Czasem kulę się pod kołdrą z uczuciem całkowitej niemocy. Ale próbuję i jest mi z tym coraz lepiej.

pics by Jimmy

jacket: MerryMeet.Me
shirt: SH/Cubus
pants: New Look
boots: American Eagle (vintage)
bag: SH
tee: H&M

Świat MMM

2011-09-12T19:36:00.007+02:00

Emocje galopują przez moją niewyspaną głowę. Pod osłoną nocy ruszył oficjalnie projekt MerryMeet.Me. Nie wiem już ile to miesięcy, tygodni, godzin spędziłam na planowaniu, zamartwianiu się i tworzeniu. Wiele... a to dopiero zalążek. Nie powstał by on jednak, gdyby nie upór i przełamywanie słabości. Ile razy, po kolejnym zniszczonym w wypalaniu przedmiocie, chciałam rzucić wszystko w pizdu, sprzedać piec, schować się w kącie i utonąć w łzach przegranej. Wiele... ale przebrnęłam. I nie tylko ja. Jimmy nauczył się od podstaw html, php, css i innych dziwnych skrótów, by w moją grafikę tchnąć życie i stworzyć świat MMM, za co jestem mu niewyobrażalnie wdzięczna.

Plany mamy ambitne, ale póki co cieszymy się naszym małym sukcesem, bo cokolwiek będzie dalej, dziś - wygraliśmy.

model: Dominika @Myskena Studio | photo: Anita Suchocka | hair: Sylwia Drożniak | make-up: Agata Wielocha | stylisation: MMM

Zapraszam Was serdecznie do świata MerryMeet.Me.

40 Miles From The Sun

2011-08-29T20:51:00.001+02:00

Dla osoby, która do swoich górskich osiągnięć mogła zaliczyć wtarganie się na Śnieżkę, zobaczenie Alp z bliska było nie lada doznaniem. Godzina za godziną przełamywałam granice zmęczenia i ciężkiego oddechu. W pewnym momencie zdałam sobie sprawę, że z każdym kolejnym krokiem jestem o parę centymetrów wyżej niż kiedykolwiek w swoim życiu. Łapałam każdy mały rekord, póki starczyło sił, póki droga pozwalała. Nie potrafię napisać o pięknie i magii tamtych gór, jeszcze nie. Może potrzebuję trochę czasu, by upojenie obrazami przeszło do porządku dziennego, a rozum w końcu zrozumiał, że to się wydarzyło naprawdę. Tyrol to wyjątkowe miejsce na ziemi. To więcej niż pewne, że jeszcze tam wrócę.

Długo noszony w sercu i na rękach projekt MMM, zdradził już swoją pełną nazwę. To MerryMeet.Me. Powstały już pierwsze zdjęcia do lookbooka, na dniach powstaną kolejne, tym razem mojego autorstwa, a wtedy już tylko chwila i będę mogła się z Wami w końcu podzielić tym, co od miesięcy dawało mi radość, bezsenność i natchnienie.

pics by Jimmy

shorts & jacket: MerryMeet.Me

PS Uzależniłam się od tej melodii.

Velvet Moon

2011-08-06T19:22:00.001+02:00

Jimmy remontuje mieszkanie dziadków, mama zajęta gotowaniem, tato odpoczywa na kanapie, tylko mały urwis z niewyczerpalnymi bateryjkami biega po ogrodzie i domaga się huśtania.
- Sara, zrobisz mi zdjęcia? Oczy Małej zrobiły się jeszcze większe niż zazwyczaj, a na buzi wymalował się skrzaci uśmiech.
- Tu naciskasz, tu patrzysz... Kilka prostych instrukcji i chwilę później, niezdarnie trzymymany przez małe rączki aparat, zaczął płodzić ujęcia. Wciskałam się w klatki pomiędzy kwiatki i psinę zuzię, które wydawały się znacznie ciekawsze od starszej siostry, ale w końcu wyprosiłam co moje.

Zdjęcia zrobiła Sara. Pozwoliłam sobie je nieco obrobić, jednak kadry są oryginalne.

shoes: Deichman

vest: MMM (my new project)

velvet skirt & hat: SH

Posty pokazują się dość rzadko, jednak jestem aktywna na Facebooku, gdzie zdradzam też co nieco z mojego projektu MMM, dlatego jeśli chcecie być na bieżąco, zapraszam :)

Not yet awake but still alive for you

2011-07-20T14:44:00.003+02:00

Stopniowo zakochuję się w książkach. Pragnę ich coraz więcej, łakomie gromadzę kolejne tytuły nie dając ostygnąć tym, które czekają na ukończenie. Przez dużą część mojego życia należałam do osób, którym czytanie kojarzyło się ze snem, a czasu na nie zawsze brakowało. Cieszę się, że to się zmieniło. Coraz mniej mnie przed monitorem, telewizor milczy, a na półce przybywa ukończonych opowieści. Gładzę ich grzbiety, a przez palce przepływa błoga satysfakcja.

Zdjęcia tym razem nie są autorstwa Jimmiego, daję mu odpocząć od roli fotografa. Dedykuję mu jednak te kilka klatek, za to że jest i chowa mnie co noc.

skirt & hat: SH
top: Mango
jewelry: MMM (soon)

Puste ściany

2011-07-13T00:10:00.000+02:00

Od 6lat żyję na walizkach. Mieszkałam w kilku miastach, kilkunastu mieszkaniach. Uciekałam, błądziłam, chowałam się, ale przede wszystkim szukałam. Wszędzie towarzyszyły mi gołe ściany, bałagan i brak stabilności. Pasowały do mojego stanu emocjonalnego. Dziś niby spokojniej, rozważniej, pewniej, a mimo to ściany są nadal obdarte z historii. Boję się zawiesić obrazy, bo wiem, że za miesiąc, może za rok, będę musiała ruszyć dalej. Nie próbuję się oswajać, nie lubię rozstań. Nie szukam domu, bo go nigdy nie straciłam. Szukam miejsca, w którym będę mogła zbudować nowy. Choćby od jutra.

pics by Jimmy

shorts: MMM (my new project, available soon)
tee: I Made IT (pakamera.pl)
watch: Swatch
hat: Wit Leather

W moim ogrodzie

2011-07-01T19:32:00.002+02:00

Nie ciągnęło mnie jakoś nigdy do hodowania roślin. Wszelkie kwiatki szybko kończyły swój żywot wskutek zapomnienia, a piękny ogród koło domu zawdzięczam rodzicom. Jestem jednak prawdziwym ogrodnikiem wspomnień. Niechciane, które systematycznie wracają, wyrywam niczym chwasty, a o te najpiękniejsze dbam i pielęgnuję, by nigdy nie zwiędły. Ogrzewam uśmiechem, podlewam łzami. Czasami spaceruję alejkami starannie wyhodowanego, barwnego bałaganu i tworzę bukiet z wyselekcjonowanych anegdot. Nie ma tu schematów, nie ma wyodrębnionych klombów, nie ma wyraźnych ścieżek, a mimo to zawsze wiem, gdzie znajdują się najpiękniejsze okazy. Między krzewami zdarzeń, kwiatami twarzy, drzewami uczuć, bawię się z życiem w chowanego.

pics by Jimmy

blouse: SH

jewelry: MMM (my new project coming soon :))
boots: Reserved

Magia Wikingów

2011-06-15T21:38:00.002+02:00

W biegu i ogromnym zamieszaniu nie zdążyłam przyjrzeć się niezwykłemu miejscu, którego próg miałam zaraz przekroczyć. Tłum roześmianych ludzi pociągnął, nieco zdezorientowaną mnie, za sobą do środka. Niewielka budowla jakby uginała się pod każdym moim krokiem wydając skrzypiący jęk starości. Nie czułam się jednak nieproszonym gościem. Raczej zachęcona, by usiąść na drewnianej ławie i popodziwiać jej wnętrze. Znalazłam się pomiędzy ludźmi, którzy zaczęli mówić jednym językiem. Moje wargi jednak znieruchomiały, by głodne oczy mogły błądzić po ścianach w pełnym skupieniu. Nad głowami smoki rozpościerały okazałe skrzydła, a węże wiły się pomiędzy kwiatami. Na kapitelach natomiast, spoglądały dumnie lwy strzegące bramy do świata Wikingów. W międzyczasie mężczyzna ubrany w białą szatę przemawia do zgromadzonych gości i z uśmiechem na ustach wyciąga dłonie do dwojga na przedzie. On trochę zdenerwowany, ona w pięknej białej sukni, przysięgli sobie miłość na wieki.

Byłam na wielu ślubach kościelnych. Jednak dopiero tam, w Kościele Wang, w Karpaczu, może dzięki skromności starej świątyni, może dzięki wyjątkowemu księdzu, może dzięki otoczeniu gór, poczułam magię nie tylko od zakochanych, ale i od kościoła. A jednak można, mnie przekonali.

pics by Jimmy

heels: Bruno Premi
tee&bag: Stradivarius
pants: Zara
rings: MMM (soon)
scarf/belt: SH

Emotion Sickness

2011-06-04T19:34:00.003+02:00

Jestem cierpliwym słuchaczem. Ludzi i muzyki. Nie zawsze jednak moja cierpliwość przekłada się na zainteresowanie. Ostatnio poznałam szereg nowych brzmień i głosów. Przypomnieli mi o mojej dziwności. Nie lubię głupoty, nie lubię braku jakiejkolwiek zaradności życiowej, a najbardziej nie lubię bezsensownego tracenia czasu innych ludzi. Przez ściśnięte gardło ze śliną pełną goryczy przełykałam słowa, które chciałyby wymierzyć policzek na otrzeźwienie. Nerwową kreską obok materiałów szkoleniowych malowałam twarze z pustymi oczami i czarnymi łzami. Smutni cyrkowi artyści z bliznami koło ust od sztucznego uśmiechu.

Jeśli się nie uda, nie wiem co zrobię, chyba tego nie przeżyję - słyszę słowa dobiegające od jednej z kobiet i nie wiem czy mam wybuchnąć śmiechem czy ironicznie rozpłakać. Któregoś dnia mówię chyba o jedno zdanie za dużo. Nie chcę być bogata, nie chcę drogiego samochodu, nie chcę willi z basenem, nie chcę pływać w pieniądzach. Zgaszony krzyk, który wymknął się spod kontroli. Widzę zmieszanie na sali i milknę. Nie da się żyć bez pieniędzy, ale do cholery jasnej, nie żyjmy dla nich.

pics by Villk

dress: H&M
shoes: Deichman

Powyłamywane słowa

2011-06-01T09:50:00.002+02:00

Zapakowałam notes, książę i słabo naładowaną empetrójkę i z nadzieją spokojnej, długiej podróży, gdzie na wszystko będę miała czas, ruszyłam na dworzec PKP. Poranek przyjaźnie stłumił zapowiadający się upał i pierwsze dwie godziny podróży minęły bardzo sprawnie. Choć i tak nie obyło się bez szybkiego marszu na dworzec PKP we Wrocławiu, bo plan przewidywał znacznie więcej czasu na przesiadkę, niż było go w rzeczywistości.
Kolonie na torach, czyli zgraje maluchów w zarezerwowanych wagonach i tłumy stojące na korytarzach zazdroszczące im wygody. Do Poznania trzy godziny drogi, dam radę. Miła Pani stojąca obok poczęstowała mnie żelkami, które po części wynagrodziły brak możliwości pisania lub wygodnego czytania. Odwzajemniłam życzliwość i podzieliłam się marchewką, w końcu ona jechała aż do Kołobrzegu, niech ma, na cierpliwość.
Godzina krzesełkowania na poznańskim dworcu była przygotowaniem do walki o wolne miejsce w kolejnym pociągu. Zmęczenie nóg, czy brak powierza w zatęchłym przedziale. Ostatnie godziny podróży dały mi mocno popalić, jednak gdy zobaczyłam Villczą buzię uśmiechającą się z warszawskiego peronu, całe zmęczenie odeszło. Tak było przedwczoraj, a dziś...

Wiesz Sis, co jest najlepsze? Że słowa znów same mi się układają.

Pociąg mi nie pomógł, tysiące wylanych słów w rozmowie z Anią już tak.

O tym co wydarzyło się wczoraj, następnym razem. A póki co idę się roztopić w stolicy zalanej słońcem.

pics by Jimmy

skirt: Mango
sweater: SH
shoes: Bronx
rings: MMM (soon)
necklace: Drakonaria

Zu den Felsen

2011-05-05T19:38:00.001+02:00

Nocą temperatura spadała prawdopodobnie poniżej zera, obolałe kości odzwyczaiły się od biwakowania, a do późnego wieczora słuchaliśmy niezbyt udanych wykonań harcerskich pieśni i ogniskowych hitów. Oczywiście w języku polskim, bo mimo że ukochany kraj ojczysty zostawiliśmy kilkaset kilometrów za nami, Polacy rozproszyli się po Europie w związku z weekendem majowym. Napisałam jednak to wszystko tylko po to, by podkreślić fakt, że było mi cudownie. Nic nie było w stanie popsuć mi humoru i zamiast się na cokolwiek denerwować, uśmiechałam się pod nosem.
Jedynym minusem tego wyjazdu było to, że trwał za krótko. Wprawdzie przywiozłam ze sobą dużo spokoju, jednak nie wiem czy wystarczy mi na długo. Kieszenie może i wypełniłam nowymi siłami, ale przede wszystkim ogromną, ale to ogromną potrzebą wspinania. Na Frankenjurze zostawiłam swoją pierwszą poprowadzoną drogę w skałach i przez to znalazłam się po drugiej stronie lustra. Wcześniej wspinałam się okazjonalnie, obecnie - nie mogę przestać myśleć o tym, czy wyschły już skały, by znów przyłożyć do nich dłonie. Zbzikowałam, tak mi dobrze.

oversize top: I Made IT (pakamera.pl)

Last Resort

2011-05-02T21:43:00.000+02:00

Mam głowę zmęczoną ciężkimi myślami. Z trudem składam zdania, które jakby w okowach ostatnich tygodni, zamiast płynąć, idą na dno. Moje emocjonalne baterie pokazują stan krytyczny, domagają się doładowania. Oszczędzę Wam dalszego narzekania i napiszę tylko, że jestem już w drodze, by odpocząć, rozluźnić ciało i wywietrzyć głowę. Wystarczy mi kilkadziesiąt godzin i kilkaset kilometrów. Wrócę z plecakiem nowych sił i z kieszeniami wypełnionymi pozytywnym myśleniem. Oby wystarczyło. Życzę i Wam udanego odpoczynku i zresetowania codzienności.

dop.
Jak się okazało, coś źle ustawiłam i notka się nie ukazała, a ja zdążyłam już wrócić. Było tak jak chciałam, ale o tym następnym razem :-)

pics by Jimmy

boots: Bronx
pants: H&M
shirt: SH
bag: SH
jewelry: MMM (comming soon)
hat: Wit Leather
watch: Swatch

Go make memories, beautiful memories

2011-04-22T11:56:00.000+02:00

Obejrzałam wczoraj polecany przez Ulę dokument Surfwise opowiadający o Dorianie Paskowitzu , który po dwóch nieudanych małżeństwach, ale i osiągnięciu sukcesu jako lekarz, zdaje sobie sprawę, że musi odnaleźć samego siebie i tym sposobem porzuca swoje całe dotychczasowe życie na rzecz przygody, surfowania i - co przyjdzie w niedługim czasie - pięknej żony, która uświadamia mu, że sukces szczęśliwego życia, to w dużej mierze udany seks. W ciągu bodajże 10 lat urodziło im się dziewięcioro dzieci. Wszystkie wychowuje w izolacji od świata rzeczywistego, nie pozwala im chodzić do szkoły, ich całym życiem była przyczepa kempingowa i ujeżdżanie fal. Dokument spodobał mi się nie tylko dlatego, że opowiada niesamowitą, prawdziwą historię, ale i dlatego, że pokazuje i dobre i złe strony takiego pomysłu na życie. Polecam wszystkim, bo daje do myślenia i pięknie odrealnia choć na chwilę. Pozwolę sobie przytoczyć ten sam cytat, który wyróżniła Ula:

"It's easier to die when you have lived, than it is to die when you haven't.
So I say to all of young people: go make memories, beautiful memories. When the time comes for you to go, you will not go alone."

pics by Jimmy

blouse: SH
pants: Zara
shoes: Ryłko
butterfly: MMM (more information soon :))
jacket: H&M + DIY safety pin eagle
ring: My Granny's

Pretty in Scarlet

2011-04-16T19:31:00.001+02:00

Z ciekawości kliknęłam w losowy klip na youtubie, później sąsiedni, później przypomniałam sobie o podobnym wykonawcy i nim się obejrzałam minęło kilka godzin, a ja odgrzebywałam kolejne to ulubione twory muzyczne. Słońce zdążyło schować się za domami i nie zauważyłam nawet, gdy w pokoju zrobiło się całkiem ciemno. Monitor niczym lampka nocna, był moim towarzyszem w odkurzaniu wspomnień. Nawet smutne melodie przyprawiały o uśmiech. Trochę jakbym wracała po długiej podróży do domu, gdzie czekało na mnie wygodne łóżko, ciepła herbata i spokój znajomych ścian. Rozsiadłam się wygodnie i delektowałam przepływającymi dźwiękami. W takie wieczory muzyka brzmi po prostu lepiej, nawet te utwory, które słuchało się już tysiące razy. Ciężko mi wybrać jeden, ale niech będzie to kawałek pochodzący z płyty "Walking On A Thin Line", która była jedną z pierwszych w moim życiu, którą przesłuchałam niezliczoną ilość razy. Zespół dobrze znany, więc nie będzie to żadne odkrycie, jednak nie ukrywam - miałam bzika na ich punkcie :-)

pics by Jimmy

shoes: F&F
skirt: New Look
vest: Wit&Wisdom
bag: Stradivarius
feather necklace: MMM (my handmade - more information soon :))

A to dzisiejsze popołudnie :)

Cartoon Hero

2011-04-12T20:24:00.003+02:00

Podczas porządków życiowych, które trwają od bliżej nieokreślonego czasu, poukładałam również kwestię fotograficzną. Dzięki Jimmiemu i jego wytrwałości do uczenia się projektowania stron www, po bodajże trzech latach, moje portfolio internetowe ponownie ożyło. Wprawdzie nie wszystkie rzeczy chciały się podporządkować, dlatego w samych zdjęciach nadal panuje chaos, ale mimo to chwalę się swoją nową stroną z nieudawaną przyjemnością. Zapraszam Was serdecznie na www.anitasuchocka.com

A teraz pozostaje trzymać się postanowienia, że uda się przerwać również bezruch w tworzeniu nowych sesji, bo chyba naprawdę mi już tego brakuje.

pics by Jimmy

pants: Zara
shoes: Ryłko
tee: Przywara Strzałka - Pakamera.pl
bag: SH
jacket: Jimmy's

PS Zrobiłam porządki w szafie i wystawiłam kilka rzeczy na allegro [Klik]

Spotkanie z Sir Lancelotem

2011-04-04T10:30:00.005+02:00

Snu niespełna cztery godziny, przerwane telefonem alarmowym. Wprawdzie to nie mnie wzywano, ale poranna wrzawa wybudziła mnie wystarczająco, by odpuścić sobie dalsze leżakowanie. Wszędzie jakby ciszej, za oknami już jednak jasno. Leniwa niedziela. Patrzę za zegarek, który pokazuje nienaturalnie wczesną na mnie porę i ogarnia mnie wrażenie, że na wszystko mam czas.

Leniwie kroję warzywa i raczę się na śniadanie mini sałatką, która smakuje wyśmienicie. Chwila lenistwa, po czym wybieram się już w towarzystwie Jimmiego na wycieczkę rowerową, pierwszą w tym roku. Po zniesieniu roweru i pierwszym zetknięciu ze świeżym powietrzem wracam, by założyć również po raz pierwszy - krótki rękawek. Czuję niesamowitą lekkość. Policzki szybko nabierają rumieńców od otulającego słońca.

Jedziemy na Perłę Zachodu, a podczas powrotu okrężną drogą zahaczamy o niepozorną wieżyczkę. Zostaję zapoznana z jej małą-wielką tajemnicą. Wieża Rycerska w Siedlęcinie jest oddalona od mojego domu o zaledwie kilka kilometrów, a mimo to nie wiedziałam jaki skrywa w sobie skarb. W XIX wieku odkryto tam, pełne symboli, niezwykłe malowidła opisujące historię Lancelota, Ginewry oraz Króla Artura. To jedyne w Europie zachowane freski z legendą Sir Lancelota z jeziora. Muszę przyznać, że zobaczenie ich na żywo zrobiło na mnie nie lada wrażenie.

Mam zadanie dla tych, którzy lubią tu przychodzić, którym ten blog daje coś dobrego. Zorientujcie się, czy i w Waszej okolicy nie ma jakiegoś historycznego miejsca. Zamku, pałacyku, parku, wieży... Być może byliście tam jako dzieci. Wcześniej byłam dość nieczuła na obcowanie z historią, ale jak się okazuje, z wiekiem nabrało to nie tylko sensu, ale i dało mi dużo satysfakcji.

Żeby jednak nie było aż tak patetycznie i historycznie, mam dla Was pewną niespodziankę, która powstała również w tę piękną, słoneczną niedzielę...

(cierpliwym polecam jakość 720p lub większą)

video shots by: Jimmy

skirt: Mango
jacket: sh + handmade back
hat: Wit Leather
top: Orsay
shoes: Vintage

The Great Salt Lake

2011-03-25T22:20:00.005+01:00

W pewnej miejscowości otoczonej górskim krajobrazem, chodzi po ulicach rudowłosa dziewczyna z zamkniętymi oczami. Zaczęło się chyba od tego, że zapominałam zabierać okulary, a słońce męczyło źrenice. Później, jeszcze nieświadomie, powtarzałam tę czynność nawet gdy nie było takiej potrzeby. Ostatnio zdałam sobie sprawę, że robię to od dawna, dość systematycznie i o dziwo, nie skończyło się to żadnym wypadkiem. Ale o czym ja tu...

Moje miasto lubi spokój. Ludzie na ulicach mają swoją przestrzeń, nie trzeba rozpychać się łokciami. Dzięki temu właśnie, mogę praktykować swoje dziwne zachowania. Zapamiętuję drogę po kawałku i tam gdzie mogę, zamykam oczy. Co chwilę zerkam oczywiście, czy na mojej drodze nie pojawiła się żadna przeszkoda i dalej... Nie wiem po co to robię, nie wiem czy to ma jakikolwiek sens, ale to taka moja spacerowa zabawa, która pozwala odpocząć, nacieszyć się... bardziej.

Pisałam już, że najpiękniejsze jest światło tuż po zachodzie słońca?

pics by Jimmy

bag and blouse: sh
pants: Zara
coat: Asos
rings and whale pendant: handmade (szykuję coś fajnego na niedaleką - mam nadzieję - przyszłość :))

Mimo że na moim blogu moda nie odgrywa pierwszych skrzypiec, jest mi miło, jak i pod tym kątem jest doceniany. Zapewne mieliście już okazję przeczytać na niektórych blogach informacje o wydawnictwie Fashion People Poland Doroty Wróblewskiej. Będzie to album prezentujący modę uliczną w Polsce. Bardzo mi miło, że zostałam zaproszona, aby i moje zdjęcie się tam znalazło. Jeśli ktoś z Was chciałby również wziąć udział w tym wydarzeniu, będzie miał na to szansę w Krakowie już w ten weekend.

Bieżące informacje o Fashion People Poland, znajdziecie na ich facebooku.

Dryfując

2011-03-20T17:10:00.000+01:00

Ostatni tydzień, a może nawet dwa, zlał mi się w jedno. Pogubiłam dni. Myśląc, że jest środa, znalazłam się w piątku. Trochę mniej było tracenia czasu, trochę więcej zorganizowania. Potrzebowałam resetu, by uporządkować czas. Dzisiejszy basen pomógł mi w tym znakomicie.

Początkowo nie było prawie nikogo, mogłam się wyłączyć. Jedna długość basenu, druga, kolejna. Powoli odzywają się zaniedbywane mięśnie. Po początkowym buncie poddają się wodzie i zamiast z nią walczyć, zaczynają tańczyć. Obracam się na plecy, uszy toną, dźwięki milkną. Cisza. Zamykam oczy i skupiam się na tym, by płynąć i jednocześnie jak najmniej wzburzać wodę. Dryfuję i gubię zmartwienia jak wodę między palcami. Przez szklany sufit przebiło się słońce. Odpłynęłam.

pics by Jimmy

jacket: H&M + handmade safety pin eagle
dress: Pretty Girl
necklace: handmade

Kamień odwagi

2011-03-06T14:41:00.001+01:00

Odrobina ciekawości stopniowo nabierała rozpędu, aż w końcu przemieniła się w początki obsesji wymieszane ze zdrowszą fascynacją. Obracam w palcach minerały i doszukuję się ukrytych barw, które ukazują się pod odpowiednim kątem, we właściwym świetle. Niektóre mają skazy, te ściągają moją uwagę najbardziej. U ludzi też uwielbiam blizny, bo każda ma swoją historię.

Piękno natury najlepiej prezentuje się w ramach z zimnego metalu. Jednak dopiero po zetknięciu ze skórą całość nabiera życia. Przejmuje troski i radości właściciela i zależenie od nich, tworzy swój charakter. Dostałam upragniony labradoryt. Odkąd zobaczyłam ten kamień po raz pierwszy poczułam niesamowitą więź i pragnienie, by zawisł na mojej szyi. Zawisł. Okaz idealny, oboje mamy skazy.

skirt: handmade
blouse: H&M
shoes: Reserved
labradorite pendant: gift from Jimmy

Czarodziejka z księżyca

2011-03-02T16:22:00.005+01:00

Po naciśnięciu odpowiednich płytek, postawieniu dwóch figurek w kształcie kury i kota, przeskoczeniu po właściwych polach i szeregu innych skomplikowanych działań, potrafiłam sprawić, że stary, ogromny basen, ukryty w dzikim lesie, zmieniał swoją postać niczym transformers. Rozsuwał i tasował ciężkie bloki, unosił szachownicę z marmuru, aż w końcu ukazywał starożytny skarb. Mimo zawiłości procesu potrafiłam go odtworzyć nawet po przebudzeniu. Brakuje mi magii w mojej codzienności. Takiej najprostszej, bajkowej. Na szczęście mam jeszcze swoje pokręcone sny, które dają mi się nacieszyć moją magiczną utopią.

pics by Mum

dress: my project / made by my granny
shoes: Reserved
coat: Asos
hat: Wit Leather
watch: Swatch

Skostniałe palce

2011-02-16T13:02:00.001+01:00

Uczucie, które najbardziej mnie obecnie dotyka to tchórzostwo. Moje własne. Wymieszane z garścią bezsilności. Niewzruszona woda moich planów, zamarza. Brak zasilania, energii na uruchomienie maszyny łamania lodowej skorupy. Niepokojący zastój. Łapię za spróchniałe wiosła moich możliwości i staram się wydrapać z otaczającej pułapki. Doprowadzam swoje ciało do fizycznej kapitulacji, ale choć na chwilę przestaję czuć zimno.

Powoli jednak stalowe niebo ustępuje. Już niedługo wyłoni się słońce.

pic by Jimmy

shoes: DeeZee

dress: Stradivarius

vest: SH

Countryside

2011-02-13T13:55:00.002+01:00

Tak jak się obawiałam, a może bardziej spodziewałam, proces mojego dziczenia nadal postępuje. Otwartość emocjonalna na obcych ludzi działa - wbrew oczekiwaniom - dość izolująco. Krótkie wizyty w dużych miastach nie sprawiają mi przyjemności, choć przypominam sobie jak to jest chować się w tłumie. Chodzę wolniej. To tak, jakbym na złość zaburzała rytm miasta, które mija mnie z pośpiechem. Bunt na miarę nastolatki z problemami wieku dojrzewania, byle się nie wpasować. Patrzę na twarze, które po chwili stają się tylko barwną smugą i piszę ich wymyślone historie. Składam, niemo opowiadam i wyrzucam. Sekundowi bohaterowie niekończącej się powieści.

Rozważam ucieczkę w dzikie Alpy i schowanie się w małej, drewnianej chacie. Tak tylko teoretycznie.

pics by Jimmy

skirt: New Look
peace tee: Moschino/SH
vest: Wit&Wisdom
feather necklace: handmade
hat: Wit Leather

Perła Zachodu

2011-02-05T18:54:00.002+01:00

Miałam wrażenie, jakbym znała to miejsce na pamięć. Jakiś czas temu spędziłam dzień, noc i pół kolejnego dnia na patrzeniu na most. W słońcu, mroku czy o świcie, przemierzali go zmęczeni ludzie, których numery notowałam na karcie. Zdarzyło mi się też jeździć tam na rowerze. Po dość męczącym, choć krótkim odcinku pedałowania pod górę, siadałam w końcu na ławce przy chacie i popijałam zwycięskie piwo patrząc się w to samo miejsce. Dziś jednak poznawałam je od nowa. Nie było nikogo, a ja po raz pierwszy podziwiałam Perłę Zachodu zimą. Zmrożoną, surowszą, dzikszą. Piękniejszą. Była groźniejsza, jakby zapomniana przez tych wszystkich ludzi, który przyjeżdżają całymi stadami, by napić się piwa i pogapić na most. Ja też przez chwilę zapomniałam. O wszystkim.

pics by Jimmy

pants: Grandma handmade

jacket: sh + handmade

hat: Wit Leather

boots: Bronx

blouse: H&M

Las cieni

2011-01-31T10:47:00.001+01:00

Stałam po środku pustki, która latem była stawem. Weszłam na nieskażoną śladami powierzchnię i przez chwilę nie wiedziałam, czy się zapadam, czy jestem bezpieczna. Dopiero, gdy na podeszwach zobaczyłam błotne fundamenty, uziemiłam swój strach.

Byłam w tym miejscu o każdej porze roku i nie wiem kiedy wygląda najpiękniej. Wspólnym mianownikiem są bajeczne promienie, które właśnie tam wydają się najdłuższe. Szatkują drzewa, przeciskają się między gałęziami, a ostatnio miałam wrażenie, że wybrały się na śnieżne lodowisko. Gdy pokochałam fotografię i zaczęłam postrzegać świat przez małe okienko w aparacie, zauważyłam cienie. Często pomijane szaro-szare obrazy, które w swojej dziwaczności i prostocie, decydują o charakterze obrazu. Niezastąpione.

pics by Jimmy

pants: Zara
shrunken Jimmy's sweater
boots: American Eagle (20-year-old)

Złodziejka listów

2011-01-28T11:21:00.000+01:00

Gdy już zdmuchnę ostatnią świeczkę, sprawdzę, czy zamknęłam drzwi, wytrzepię poduszkę zmęczoną zeszłonoconymi przemyśleniami i schowam się w chłodnej jeszcze pościeli, zaczynam swój dzień.

Kiedyś nie rozumiałam, dlaczego dzień rozpoczyna się o północy. Bez sensu, przecież ludzie wtedy zazwyczaj kończą. Pracować, rozmawiać, czytać. Dopiero zeszłej nocy zdałam sobie sprawę, że może jednak jest w tym trochę prawdy. Gdy okaże się, że po zgaszeniu świateł, noc wcale nie jest taka ciemna, gdy kołdra nie jest już zimna, a dźwięki milkną, myśli wyplątują się z całego dnia.

Rzadko zdarza mi się zasypiać od razu, co wywoływało u mnie frustrację, póki nie nauczyłam się z tego korzystać. Układam, planuję, rysuję. Przepełniam głowę rozmaitymi szkicami, szukam rozwiązań. Po chwilowym chaosie i narastającej czasem panice, wtulam się mocniej i nagle okazuje się, że wszystko ma swoje miejsce, ma sens. Wtedy zaczynam pisać. Bawię się słowami, paruję, przekładam, wymieniam. Niewidzialnym długopisem, wypełnionym atramentem z dużą zawartością emocji, ogłupiam rozum. Napisałam mnóstwo takich listów, większość nigdy nie została utrwalona, choć wracam czasem do nich innej nocy. Dziękuję, przepraszam, opowiadam. I przez łzy, i z uśmiechem odciśniętym na poduszce. Czasami je spisuję, jak dziś.

Poznaję się z Radiohead. Obudziłam dziś swoje niemrawe ciało tą piosenką i mam wrażenie, że mimo szarości za oknem, to będzie naprawdę dobry dzień.

velvet dress, belt: SH
ring/earrings: handmade

Moon Cat

2011-01-23T17:51:00.000+01:00

Jeśli temperatura powietrza wynosi 20st to ile wynosi temperatura deszczu? To pytanie wpadło do mojej głowy podczas wymuszonego samotnego spaceru i przez chwilę głowiłam się najpierw nad odpowiedzią, a później nad dziwacznością mojej zagadki. Nie umiem chodzić bez celu, nie potrafię spacerować sama. Uczę się, bo wiem jak wiele dobrego może dać taka chwila izolacji. Tylko że, to nie bloki najlepiej chłoną nasze problemy, a drzewa. Nawet ze zmrożonymi gałęziami. Wspominam zeszłoroczną ucieczkę w dzicz, gdzie nawet specjalne ochraniacze na buty nie wygrały z ilością białego puchu. Przemoczone od stóp do głów siadałyśmy z siostrą przy kominku w drewnianej chacie i kosztowałyśmy kolejnych wypieków gospodarza schroniska, który dla każdego gościa miał darmowe specjały. Spacerowałyśmy razem, ale nie brakowało nam przestrzeni. Potrafimy nie zdusić swojej samotności przy sobie i być razem, gdy dzielą nas setki kilometrów. Ale dziś... dziś tęsknię za wspólnym wygrzewaniem skarpet w Chatce Robaczka.

pics by Jimmy

velvet skirt: secondhand
tee: hand-painted
hat: Wit Leather
scarf: gift from friend from Berlin

Od dłuższego czasu szukałam odpowiedniego kremu dla mojej wybrednej cery i muszę przyznać, że zostałam bardzo mile zaskoczona przez firmę polską. Dostałam do testów kremy i kosmetyki do makijażu od firmy Dax Cosmetics linii Cashmere. To co mogę z szczególnie polecić to seria kremów, na dzień, na noc i pod oczy, które uporały się w końcu z suchością mojej cery, tak samo jak satyna i korektor bardzo dobrze spisały się w makijażowym boju. Rzadko podejmuję się testowania kosmetyków, ale w tym przypadku z pewnością było warto.

On Our Own

2011-01-16T11:25:00.001+01:00

Mój tydzień nie opiera się na regularnych godzinach pracy. Raczej na krótkich regularnych tęsknotach. Mimo braku stabilności, wpadłam jednak w drobne koleiny, które normują moje życie. Rozróżniam dni pracujące od weekendu, śniadania od obiadów. Zamiast rutyny, jest w tym pewien spokój. Jest i radość z leniwej soboty, której wyczekuję już od poniedziałku. Najlepsze lenistwo to to, którego można doświadczać nie z kimś, a obok kogoś. Nic nie musieć, nigdzie się nie spieszyć. Gdy jedno czyta książkę, a z drugiego końca pokoju dobiegają melodie z ożywionej gitary. Gdy w każdej chwili można się przytulić do drugiej osoby, która drzemie. Zakłócić płytki sen, by zaspokoić deficyt czułości. I tak na zmianę, a w międzyczasie podsuwać sobie herbatę z miodem czy jajecznicę z kromką świeżego pieczywa. I to wszystko w pokoju ze skosami, z którego tak bardzo lubię patrzeć na góry.

pics by Jimmy

sweater & belt: sh

necklace: Camieu

hat: Wit Leather

shoes: Bronx

fringe leggins: Tk Maxx

PS Nie, nie gram na żadnym z tych instrumentów :-)

Black

2011-01-14T10:30:00.018+01:00

Nie pamiętam, żebym miała świra na punkcie jakiegoś zespołu. Nie miałam plakatów nad łóżkiem, naszywek na tyłku, piórników, przypinek na plecaku ani ołtarzyków z płyt i wycinek z gazet. Pamiętam jednak, że muzyka dawała mi coś, czego inne rzeczy nie potrafiły. Sprawiała, że skakałam po kanapie, wydzierałam się wniebogłosy, płakałam z mocno zaciśniętymi oczami, zatrzymywała oddech, uwalniała. Wiem, że ostatnio panuje moda na wypełnianie swoich list odtwarzania zespołami, o których prawie nikt nie słyszał. Znam kilka takich i mimo że ich dorobek rozwija moje muzyczne horyzonty, tak - o banalna ja - najbardziej rozczulam się przy hitach z list przebojów. Jestem uzależniona od "Black" Pearl Jam'u, potrafię słuchać tej piosenki w niezdrowych ilościach. Czasem mnie uspokaja, czasem wzrusza (szczególnie w tej wizualnej wersji). Do pokoju wpada słońce. Grzeje mnie po długiej przerwie, a ja się w nim rozpływam, nucąc pod nosem tak dobrze już znane słowa. Dziś Black smakuje wyjątkowo dobrze.

pics by Jimmy

dress: New Look

hat: Wit Leather

necklace: Camieu

Spider's web

2011-01-06T17:24:00.001+01:00

Obejrzałam ostatnio filmik, który potępiał facebooka i dał mi trochę do myślenia, ale nie nad samym protestem i rzuceniem swojego internetowego "ja" w pizdu, ale nad brakiem złotego środka. Internet nie jest zły, nie jest potworem pożerającym nasze prawdziwe życie. Jest tym, czym my chcemy, żeby dla nas był. Tylko nasze lenistwo i odnajdowanie wymówek dla ucieczki od codziennego marazmu trzyma nas w pułapce. Dzięki sieci zaczęłam robić zdjęcia, bo właśnie w niej odnalazłam inspirujące obrazy. Zyskałam dostęp do wyżej półki jakości, z którą na co dzień, w małej miejscowości, nie miałam styczności. Poznałam wspaniałych, inspirujących ludzi, którzy potrafili bezinteresownie pomóc drugiej osobie. Umocniłam poczucie swojej wartości, uodporniłam się na krytykę. Rozwinęłam kilka zainteresowań, o których jeszcze parę lat temu nie pomyślałabym, że dadzą mi tyle satysfakcji. Kiedyś faktycznie byłam w szponach wyniszczającego potwora, który wysysał ze mnie życie, traciłam kontakt z bliskimi, buntowałam się przeciwko rzeczywistości, nie czułam potrzeby by w niej istnieć, jedynie funkcjonowałam. Dziś dociera do mnie, że Internet jest jedynie wtedy dobry, gdy czerpiemy z niego inspiracje do rozwoju w świecie rzeczywistym. Wirtualna wiedza, umiejętnie selekcjonowana, może dać ogromne możliwości. Staram się sprawnie balansować. Reguluję swoje odchyły od złotego środka, by ponownie nie zatracić się w bezsensownym klikaniu. Piszę Wam o tym, bo jesteście dużą częścią mojego wirtualnego świata. Czuję pewną zależność od Was, ale zamiast mnie trzymać na smyczy, swoimi słowami dajecie mi poczucie, że i ja mogę być częścią tego inspirującego Internetu, tego, który daje coś więcej, niż bezsensownie stracony czas.

Wkrada się tylko drobny niepokój, że te przemyślenia pojawiają się w chwili, gdy na moim osiedlu zabrakło sieci. Bo jakoś, gdy jest, brakuje czasu, by się zatrzymać i przez chwilę nad tym wszystkim zastanowić.

pics by Jimmy

dress: Oysho
belt: Tercja
boots: Bronx
snake earring: Restyle

Thank you 2010

2010-12-31T12:51:00.000+01:00

Chyba odczułam w końcu zmęczenie cyframi 2010, choć dały mi mnóstwo radości i ogrom zmian, ku lepszemu. Stoczyłam niejedną walkę, z których wyszłam cało i jeszcze silniejsza. Gdzieś podświadomie nastawiłam się jednak na nowy początek, tak jakby z dniem 1 stycznia miał nastąpić ogromny przełom, a we mnie wstąpią nowe siły i motywacja. Rozgrzebane pomysły leżą w kącie lekko przykurzone, a ja tylko obiecuję im spojrzeniem, że niedługo się za nie zabiorę. Dziś już trochę bardziej optymistycznie, bo jutro będzie już inny rok. Pełen ambitnych wyzwań i jak zwykle jeszcze lepszy od poprzedniego, czego i Wam życzę z całego serca.

I think I might be a little bit tired of 2010, even though it brought me a lot of happiness and changes, good changes. I struggled a lot and ended each fight stronger than ever before. Subconsciously I set my heart on a new beginning. I have a strong feeling that January 1st will bring me a refill of power and motivation. Planty of new ideas are dusting in the corner of my room, waiting for a chance to surface daylight. I believe that the forthcoming year will be much more challenging for me and - as always - will prove to be better than the passing one. I wish the same for you :)

pics by Jimmy

blouse: Eve

pants: Zara

shoes: CCC

The Other Side of the Mirror

2010-12-29T21:50:00.004+01:00

Jak chyba każda kobieta marzę o pięknych, całkowicie niepraktycznych sukniach, których przeznaczeniem jest mieć swoje pięć minut na bajkowym balu. Jako że do Kopciuszka mi daleko, a o północy zazwyczaj jestem już w łóżku, pozostaje pantofelkom odpuścić obcasy, a sukienkę czasem wyciągnąć, mimo że karoca nie podjeżdża.

Potrzebowałam wyrwania się z misternie budowanego aifowego świata i zaczerpnąć świeżej przestrzeni, dlatego zaprosiłam Was tutaj. Wybrałam kilka ulubionych zdjęć z ostatniego roku i zapełniłam nimi kilka notek, żeby jednak nie popaść w całkowite zapomnienie. Ponieważ nie mogę przenieść Waszych słów w postaci komentarzy, nie wklejałam swoich, byłyby zbyt osamotnione. Mam nadzieję, że zmiana platformy ułatwi Wam życie czytelnika, tak jak mi, jako autorce tego bloga.

I jeszcze z praktycznych informacji, broniłam się rękami i nogami przed założeniem aifowemu strony na Facebooku, ale jak się okazuje (obserwując poczynania innych bloggerek, które właśnie tam lubię śledzić), jest to bardzo wygodna forma komunikacji z Wami - czytelnikami. Jeśli chcecie mnie tam znaleźć, zapraszam serdecznie.

Probably like every girl, I often dream about beautiful, totally unpractical dresses made just to have their only 5 minutes on a fairytale ball. Since at midnight I'm usually in my bed, I'm far away from becoming Cinderella. That's why I can just put my dress on even though the carriage is not about to come.

This is my new blog, for the fist time also in English. I hope the changes I applied will first and foremost make it much more accessible for you, my dear readers! I also launched a fanpage of Aifowy on Facebook, so if You would like to join me there, simply click on the link below:

Aifowy

foto: Jimmy

velvet dress: Susan Gillis Brown / sklepvintage.pl
shoes: gift from DeeZee

Shine on you crazy diamond

2010-12-15T16:36:00.000+01:00

by Jimmy

blouse: no name
shorts: h&m
ring: Wallis

Red can fly

2010-11-29T15:59:00.000+01:00

Follow my blog with bloglovin

by Jimmy

skirt: topshop
sweater: sh

Snow lake

2010-11-27T16:09:00.000+01:00

by Jimmy

coat: Asos
scarf: gift from Berlin
bag: Stradivarius

Wind Mountain

2010-11-21T18:53:00.000+01:00

by Jimmy

boots: American Eagle
jacket: sh

Try to see it once my way

2010-10-31T15:38:00.000+01:00

by Jimmy

dress: Topshop
boots: Bronx
lace blouse: New Look

Dear in ear & Tree on tee

2010-10-06T16:19:00.000+02:00

by Villk

blouse: sh
boots: Bronx
pants: Zara

Back from a rabbit hole

2010-09-25T15:26:00.000+02:00

by Villk

Still looking for Wonderland.

Metal wings

2010-09-16T15:53:00.000+02:00

by Villk

dress: Oysho
shoes: Bronx
jacket: h&m + diy

Far behind

2010-09-08T16:15:00.000+02:00

by Villk

dress: KappAhl
jacket: sh
boots: Bronx

Pink love letters

2010-08-21T15:50:00.000+02:00

by Jimmy

blouse: sh
pants: Zara
shoes: New Look

Grey witch

2010-06-28T18:14:00.000+02:00

by Jimmy

dress: Oysho

Unicorn Division

2010-06-10T20:13:00.000+02:00

by Villk

sukienka: River Island
boots: Bronx
bag: sh
wreath: handmade

Joker face

2010-02-26T20:19:00.000+01:00

by Villk

pants: Bershka
jacket: no name
tee: handmade